‘Soms is m’n uitkering te weinig,’ zegt Ellen Bakker (52). ‘Ik heb €880,- bijstand per maand, plus huur- en zorgtoeslag.  Vooral in maanden waarin ik veel jaarlijkse rekeningen moet betalen, moet ik de eindjes aan elkaar knopen.’ Ze  heeft maximaal €200,- per maand te besteden aan eten, kleding, reparaties, enz. Ellen is geboren met een ernstige gehoorbeperking ( ‘Zonder gehoorapparaat ben ik doof.’) en communiceert door liplezen. Ze leeft al 32 jaar van de bijstand. ‘Ik wil graag werken, maar instellingen en bedrijven nemen me niet in dienst. Van de gemeente moest ik vorig jaar bijvoorbeeld bij de sociale werkvoorziening werken. Omdat ik erg emotioneel was, wilde de baas me niet hebben. Ik denk dat die emoties door de overgang komen en door de diabetes die ik heb. Ik wil graag met m’n handen werken, ik ben heel creatief, maar ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb geen klantmanager meer. Het liefst zou ik in de bejaardenzorg werken, maar door m’n gehoorbeperking krijg ik geen baan. Nu werk ik met behoud van uitkering, onder andere in een cultureel centrum, een ziekenhuis bij dagopvang van ouderen in Alkmaar. Ook ben ik vrijwilliger bij het wekelijkse Van Harte resto in Alkmaar Noord en mantelzorger van m’n moeder.’

Geld om op vakantie te gaan heeft ze niet en als ze het wel zou hebben, koopt ze liever iets duurzaams, vertelt ze. ‘Ik heb ook altijd zelf m’n gehoorapparaten betaald, ik wist niet dat je die via de gemeente kon krijgen.’ Armoede is voor haar niet alleen een kwestie van geld. ‘Vroeger werd er op me neergekeken, bijvoorbeeld als ik met een goedkoop verjaardagscadeautje kwam aanzetten. Ik dacht dan “Wacht maar totdat je zelf in armoede terechtkomt!”, maar kwam niet voor mezelf op. Ik zei altijd “ja en amen” als iemand me iets vroeg. Ik ben ook depressief geweest. Het is een kleine wereld hoor als je slechthorend bent. Sinds ik de cursus In de put, uit de put volgde, gaat het beter. Ik durf m’n mening te geven. De mensen die eerst op me neer keken, lopen nu zelf bij de voedselbank.’